အာဇာနည္ေန႔အတြက္ ၀မ္းနည္းျခင္း အထိန္းအမွတ္ပို႔စ္ကို ဘယ္ကစလို႔ ေရးရမွန္းေတာင္ မသိေတာ့ဘူး။ က်မတို႔ရဲ႕ ျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္ႀကီးကို သူ႔ကၽြန္ဘ၀က လြတ္ေျမာက္ေအာင္ လြတ္လပ္တဲ့ ႏိုင္ငံေတာ္ႀကီး ျဖစ္ေအာင္ အသက္၊ ေသြး၊ ေခၽြး တို႔နဲ႔ စေတးၿပီး ႀကိဳးစား ရယူေပးခဲ့တဲ့ အထင္ကရ လူပုဂၢိဳလ္ ၉ ဦးေပါ့။ တကယ္ကို တန္ဖိုးထား ေလးစား ထိုက္ပါတယ္။
ဒီပို႔စ္ေရးဖို႔ကို စကားလံုး တစ္လံုး ထြက္လာဖို႔ စဥ္းစားလိုက္တိုင္း မ်က္ရည္၀ဲရပါတယ္။
*****
ဒီပို႔စ္ေရးဖို႔ကို စကားလံုး တစ္လံုး ထြက္လာဖို႔ စဥ္းစားလိုက္တိုင္း မ်က္ရည္၀ဲရပါတယ္။
*****
က်မ သိတတ္စ အရြယ္တုန္းကေပါ့ ဂ်ဴလိုင္ ၁၈ရက္ေန႔ ညမွာ ျမန္မာ့အသံ ထုိင္ၾကည့္ေနရင္း
“ရပ္ကြက္တြင္းမွာ ေနထိုင္ၾကတဲ့ လုပ္သားျပည္သူမ်ား ခင္ဗ်ားးး မနက္ျဖန္ ဂ်ဴလိုင္လ ၁၉ ရက္ေန႔မွာ က်ေရာက္မယ့္ အာဇာနည္ေန႔မွာ မိမိတို႔ရဲ႕ ေနအိမ္အသီးသီးတြင္ ႏိုင္ငံေတာ္အလံမ်ားကို တိုင္၀က္လႊင့္ထူျခင္းျဖင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ႏွင့္တကြ က်ဆံုးေလၿပီးေသာ အာဇာနည္ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ားကို ဂုဏ္ျပဳၾကပါရန္ ေလးစားစြာ တိုက္တြန္း ႏႈိးေဆာ္အပ္ပါသည္” ႏိႈးေဆာ္သံ အဆံုးမွာပဲ တစ္ဆက္တည္း လြင့္ပ်ံလာတဲ့
“ဗမာ့လြတ္လပ္ေရးအတြက္ တပ္မေတာ္ဖဲြ႕ဖို႔ ဂ်ပန္ျပည္မွာကြယ္ တကယ္ပဲ အသက္နဲ႔လဲလို႔ ဆင္းရဲဒုကၡခံကာ ႀကံစည္တယ္ သူရဲေကာင္းတဲ့ ဗိုလ္ေအာင္ဆန္းနဲ႔ အာဇာနည္ေတြရယ္” ဆိုတဲ့ သီခ်င္းသံကို ၾကားလိုက္ရရင္ပဲ ႏုနယ္လွတဲ့ က်မရဲ႕ ရင္ထဲ လိႈက္ခနဲ ျဖစ္သြားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ငယ္ေသးေတာ့ ဘာရယ္လို႔ ေသခ်ာ မေ၀ခြဲႏိုင္ခဲ့ဘူး။ ရပ္ကြက္တြင္း တစ္ညလံုး လွည့္ေအာ္ေနတဲ့ ႏိႈးေဆာ္သံနဲ႔ သီခ်င္းသံကို အိပ္ယာ၀င္ ပံုျပင္အျဖစ္ နားဆင္ရင္း အိပ္ေပ်ာ္ျခင္းကို ေရာက္ရွိသြားပါတယ္။ (အေပၚက သီခ်င္းကို နားေထာင္ခ်င္ရင္ စာေၾကာင္းကို Click ႏွိပ္ၿပီး နားေထာင္ ရယူႏို္င္ပါတယ္။)
မနက္လင္းလို႔ အိပ္ယာႏိုးေတာ့ အေမက ၀ါးလံုးထိပ္ကို ပိတ္ျဖဴပတ္ၿပီး အလံုးေလးျဖစ္ေအာင္ လုပ္ေနတယ္။ ၿပီးေတာ့ ႏိုင္ငံေတာ္အလံကို တိုင္တစ္၀က္မွာ ေသခ်ာခ်ည္ရင္း ျပတင္းတံခါးမွာ တြဲထားလိုက္ေတာ့ တလူလူ လြင့္ေနတဲ့ အလံကို က်မ ေငးၾကည့္ေနမိပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ စပ္စုစြာပဲ ျပတင္းတံခါးက က်မရဲ႕ မမီ့တမီ အရပ္ေလးနဲ႔ လွမ္းေမွ်ာ္ၾကည့္လိုက္ရင္ပဲ အိမ္တိုင္းအိမ္တိုင္း အလံနီနီေလးေတြ လႊင့္လို႔ေပါ့။ ဒီအခ်ိန္မွာ အေမက ေရဒီယိုကို ဖြင့္လိုက္ရင္ပဲ ေလလိႈင္းထဲက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ရဲ႕ အနစ္နာခံခဲ့ပံု၊ ႀကိဳးစားအားထုတ္ခဲ့ပံုေတြကို ၾကည္လင္တဲ့ အသံနဲ႔ လႊင့္ေပးေနတာလဲ ၾကားရေသးတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ညတုန္းက က်မ ၾကားခဲ့ရတဲ့ သီခ်င္းကိုပဲ ထပ္တစ္ခါ ၾကားရျပန္တယ္ေလ။
“သမီး ဥၾသဆြဲရင္ လုပ္လက္စအလုပ္ေတြ ခဏရပ္ၿပီး ၿငိမ္ၿငိမ္ေလးေနေနာ္” ဆိုတဲ့ အေမ့ဆီက က်မကို သတိေပးသလို ေျပာလာရင္ပဲ
“ဘာလို႔လဲ အေမ”
“ဒီေန႔ ျမန္မာႏိုင္ငံကို လြတ္လပ္ေရးရေအာင္ စြမ္းေဆာင္ ႀကိဳးပမ္းေပးၾကတဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းနဲ႔ အာဇာနည္ ၈ ဦး က်ဆံုးတဲ့ေန႔ေလ သမီးရဲ႕”
“က်ဆံုးတာက ဘာလဲဟင္”
“ေသသြားတာကို ေျပာတာ သမီးေလး”
“ဟင္ ဘာလို႔ေသသြားတာလဲ အေမ”
“ဂဠဳန္ဦးေစာက သတ္လိုက္လို႔ေပါ့ သမီးရယ္”
“ဘာလို႔ သတ္ရတာလဲ”
“မေက်နပ္လို႔ေပါ့ သမီးရယ္၊ ဒါေတြ သမီးႀကီးလာရင္ သိလာမွာပါ၊ ကဲ ခဏေနရင္ ဥၾသဆြဲသံ ၾကားရေတာ့မွာ အေမေျပာတာ မေမ့နဲ႔ေနာ္”
“ဟုတ္ကဲ့”
ခ်ာခ်ာလည္သြားတဲ့ က်မအေတြးေလး မဆံုးလိုက္ခင္မွာပဲ ေရဒီယိုက လြင့္ပ်ံ႕လာတဲ့ ဥၾသသံေၾကာင့္ တစ္ႏိုင္ငံလံုး တိတ္ဆိတ္သြားသလို ခံစားလိုက္ရပါတယ္။ က်မရဲ႕ ရင္ထဲမွာလဲ အမည္မသိတဲ့ ၀မ္းနည္း ေၾကကြဲျခင္းေတြနဲ႔ ဆို႔နင့္လာပါတယ္။ အေမ့ကို လွမ္းၾကည့္ေတာ့လဲ ဟင္းခ်က္ရင္း တန္းလန္း ၿငိမ္သက္စြာ မတ္တပ္ရပ္လို႔ေပါ့။ က်မလဲ ေခါင္းေလး ခ်ာခ်ာလည္ေအာင္ ေလွ်ာက္ၾကည့္ရင္း သိခ်င္စိတ္ ျပင္းျပလာတဲ့အတြက္ ျပတင္းေပါက္နား သြားၿပီး အိမ္ေအာက္ကို ငံု႔ၾကည့္လိုက္တဲ့ခါ လမ္းမမွာ သြားလာေနၾကတဲ့ လူေတြလဲ ရပ္တန္႔လို႔ပါလား၊ လႈပ္ရွားမႈေတြ မေတြ႕ရေတာ့ဘူး။ ခဏၾကာေတာ့မွ လူေတြဟာ ေလးတိေလးကန္နဲ႔ လႈပ္ရွားလူးလြန္႔လာၾကတယ္။ သူတို႔ေတြရဲ႕ မ်က္ႏွာကိုယ္စီမွာ ႏွေျမာျခင္း၊ ၀မ္းနည္းျခင္း၊ ဂုဏ္ယူျခင္း မ်က္ႏွာဖံုးေတြ စြပ္ထားၾကေလရဲ႕။
အဲ့ဒီေနာက္ အေမ့ဆီက အၿမဲၾကားခဲ့ရတဲ့ စကားေတြ၊ ေရဒီယိုက လႊင့္ခဲ့တဲ့အသံေတြ နဲ႔ တီဗီြကျပတဲ့ အရုပ္ေတြေၾကာင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ဟာ တကယ္ကို ေလးစားထိုက္တဲ့ လူတစ္ဦးလို႔ ခံစားလာရတယ္။ ေနာက္ အတန္းႀကီးလာတာနဲ႔ ဖတ္စာထဲမွာ ပါလာတဲ့ သင္ရတဲ့ စာေတြေၾကာင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္အေၾကာင္း ပိုသိလာရၿပီး ပိုလို႔လဲ ေလးစားမိလာတယ္။ တစ္ႏွစ္လံုးမွာ တစ္ရက္သာရွိၿပီး အဲ့ဒီရက္မွာမွ က်ေရာက္တတ္တဲ့ စကၠန္႔ပိုင္း ေလာက္ပဲ ရွိမယ့္ အခ်ိန္ေလးတစ္ခုမွာလဲ ၀မ္းနည္းေၾကကြဲစြာနဲ႔ ၿငိမ္သက္ေနတတ္ခဲ့ၿပီ။ တစ္ႏိုင္ငံလံုးက ျပည္သူေတြ မ်က္ရည္ၿဖိဳင္ၿဖိဳင္ က်ရတဲ့ေန႔ေပါ့.......။
ေနာက္ပိုင္း အသက္အရြယ္ ႀကီးလာတာနဲ႔ ရပ္ကြက္တြင္း တိုက္တြန္းသံက တစ္စစ ကြယ္ေပ်ာက္လို႔ သြားတယ္။ ဒီလိုပဲ ႏွစ္စဥ္ ဒီအခ်ိန္ေရာက္တိုင္း ငယ္တုန္းက ၾကားခဲ့ရတဲ့ ေရဒီယိုက ေတးသံသာနဲ႔ ဥၾသဆြဲသံလဲ မၾကားရေတာ့တာ ယေန႔ထိ တိုင္ေအာင္ပါပဲ။
ဘာလို႔မ်ား ေမ့ထားခ်င္ၾကတာလဲ၊ ဘာလို႔မ်ား ဒီေလာက္ေလး အမွတ္တရနဲ႔ လုပ္ေပးရမွာကို တြန္႔တိုစြာနဲ႔ ႏွေျမာေနၾကတာလဲ။ ဒီ က်ဆံုးသြားၾကတဲ့ အာဇာနည္ ၉ ဦးက က်မတို႔ ေနထိုင္ေနတဲ့ အမိ ျမန္မာ ႏိုင္ငံေတာ္ႀကီးကို လြတ္လပ္ေရးရေအာင္ စြမ္းစြမ္းတမံ ေဆာင္ရြက္ေပးခဲ့ၾကတာ မဟုတ္ဘူးလား။ သူတို႔မွ စြမ္းေဆာင္ မေပးခဲ့ၾကရင္ျဖင့္ က်မတို႔ႏိုင္ငံဟာ ခုခ်ိန္ထိ သူ႔ကၽြန္ဘ၀ က်ေရာက္ေနၾကရဦးမွာ မဟုတ္လား။
လြတ္လပ္ေရးေန႔ဆိုၿပီး တစ္ႏိုင္ငံလံုး ေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပြဲေတြကို ႏွစ္စဥ္ စဥ္လာမပ်က္ က်င္းပဖို႔ မေမ့ၾကရင္ျဖင့္ ဒီလိုေန႔မ်ဳိး (ဂ်ဴလိုင္ ၁၉) မွာ ၀မ္းနည္း ေၾကကြဲပါတယ္ဆိုတဲ့ အရိပ္အေယာင္ေတြ နဲ႔ ဂုဏ္ျပဳ ျပသဖို႔လဲ မေမ့သင့္ပါဘူး။ တစ္ႏွစ္လံုးမွာ တစ္ရက္၊ အဲ့ဒီတစ္ရက္မွာမွ စကၠန္႔ပိုင္းေလာက္သာရွိတဲ့ ဒီ အခ်ိန္တိုေလးကို ဘာလို႔မ်ား ဖံုးကြယ္ခ်င္ၾကတာလဲ၊ ဘာလို႔မ်ား ေဖ်ာက္ဖ်က္ခ်င္ၾကရတာလဲ။ အမွန္ဆို တစ္လလံုးေတာင္မွ ေပ်ာ္ရႊင္ပြဲေတြ ရပ္ခိုင္းၿပီး ၀မ္းနည္းေၾကာင္း ျပသသင့္တာ။ ဒါမ်ဳိး တားျမစ္ရင္ျဖင့္ ျပည္သူေတြကေတာင္ ၀မ္းသာစြာနဲ႔ လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲ လိုက္နာၾကဦးမွာ။ ျပည္သူေတြက ေမ့ေနရင္ေတာင္ ဒင္းတို႔က သတိေပးရမွာ၊ ခုမ်ားေတာ့...... ဒင္းတို႔ကိုယ္တိုင္က......။ (စကားလံုး အသံုးၾကမ္းသြားရင္ ခြင့္လႊတ္ပါ)
ခုဆိုရင္ အာဇာနည္ဗိမာန္မွာ ဂုဏ္ျပဳသူေတြ တစ္စစ နည္းပါးလာခဲ့ၿပီ၊ ဒီဗိမာန္ႀကီးဟာလဲ ဖုန္တက္ေနေလာက္ၿပီ။ ျမန္မာျပည္မွာေရာ ဒီေန႔ရက္ဟာျဖင့္ အာဇာနည္ေန႔ရယ္လို႔ မွတ္မိတဲ့သူ၊ မမွတ္မိတဲ့သူ စာရင္း လိုက္ေကာက္ရင္ ဘယ္စာရင္း ပိုမ်ားမယ္ ထင္ၾကလဲ ?????။
က်မ ငယ္တည္းက အာဇာနည္ဗိမာန္ကို သြားေရာက္ၿပီး ကိုယ္တိုင္ ဂါရ၀ျပဳခ်င္တာ ဒီေန႔ထိပါပဲ ဒါေပမယ့္ ဘာလို႔ ျပည္သူေတြကို ၀င္ေရာက္ၿပီး ဂါရ၀ျပဳခြင့္ မေပးၾကတာလဲ။ အထဲ၀င္ဖို႔ မေျပာနဲ႔ အျပင္ကေနေတာင္ ၾကာၾကာရပ္ရင္ အဖမ္းခံေနရဦးမယ္။ ခြင့္ျပဳေပးရင္ျဖင့္ ဒီလိုေန႔မ်ဳိးမွာ ျပည္သူေတြ တစ္ဖြဲဖြဲ လာေရာက္ ဂါရ၀ျပဳၾကရင္ ႏိုင္ငံေတာ္ ဂုဏ္တက္မွာ စိုးလို႔ ေနမွာ... (အင္းး ဒီလိုပဲ ေျဖသိမ့္လိုက္ပါတယ္)။ အာဇာနည္ ဗိမာန္နားက ျဖတ္သြားတိုင္း ရင္ထဲ တင္းက်ပ္လာတယ္။ အေ၀းက ျမင္ရရင္ေတာင္မွ ၀မ္းနည္းၿပီး မ်က္ရည္၀ဲရတယ္။ အနီးကပ္ သြားၿပီးေတာ့ ဂါရ၀ျပဳရရင္ ငိုမိမယ္ထင္တယ္။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္က က်မတို႔ရင္ထဲမွာ သံမိႈႏွက္သလို စြဲၿမဲေနၿပီ။ ဒင္းတို႔ေတြ ဘယ္လိုပဲ ေမ့ေပ်ာက္ေအာင္ ေဖ်ာက္ဖ်က္ေပမယ့္ ျပည္သူေတြရဲ႕ ရင္ထဲထိေတာ့ ဘယ္လိုမွ လိုက္ၿပီး ဆြဲႏႈတ္ယူလို႔ မရပါဘူး။ ေနာက္ေပါက္ေတြကို သတိေပးရမွာက ေႏွာင္းလူတို႔ရဲ႕ တာ၀န္ပါပဲ။
ဒီလို ေန႔ရက္မ်ဳိးကိုမွ သတိ ေမ့ေနၾကတယ္ဆိုရင္ ျမန္မာႏိုင္ငံသား လို႔ေတာင္ ေျပာဖို႔ မတန္ပါဘူး။ ခုဆိုရင္ ကမာၻမွာ ျမန္မာဟာ ေသးငယ္ေနပါၿပီ။ ဒီေန႔ရက္ကိုမွ ထပ္ၿပီး ေမ့ေနၾကဦးမယ္ဆိုရင္ အစေတာင္ ရွာရေတာ့မွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ တစ္ေခတ္တစ္ခါက ကမာၻမွာ ျမန္မာဆိုရင္ ဘယ္ေနရာသြားသြား ေမာ္ႂကြားႏိုင္ခဲ့တယ္။ ခုေတာ့ ျမန္မာလို႔ေျပာလိုက္ရင္ ႏွာေခါင္း ရံႈ႕ခ်င္ေနၾကတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္တို႔သာ ရွိေနေသးရင္ က်မတို႔ ခုလိုမ်ဳိး ကမာၻမွာ မ်က္ႏွာငယ္ေနၾကရမယ္ မထင္ဘူး။
*****
“ရပ္ကြက္တြင္းမွာ ေနထိုင္ၾကတဲ့ လုပ္သားျပည္သူမ်ား ခင္ဗ်ားးး မနက္ျဖန္ ဂ်ဴလိုင္လ ၁၉ ရက္ေန႔မွာ က်ေရာက္မယ့္ အာဇာနည္ေန႔မွာ မိမိတို႔ရဲ႕ ေနအိမ္အသီးသီးတြင္ ႏိုင္ငံေတာ္အလံမ်ားကို တိုင္၀က္လႊင့္ထူျခင္းျဖင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ႏွင့္တကြ က်ဆံုးေလၿပီးေသာ အာဇာနည္ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ားကို ဂုဏ္ျပဳၾကပါရန္ ေလးစားစြာ တိုက္တြန္း ႏႈိးေဆာ္အပ္ပါသည္” ႏိႈးေဆာ္သံ အဆံုးမွာပဲ တစ္ဆက္တည္း လြင့္ပ်ံလာတဲ့
“ဗမာ့လြတ္လပ္ေရးအတြက္ တပ္မေတာ္ဖဲြ႕ဖို႔ ဂ်ပန္ျပည္မွာကြယ္ တကယ္ပဲ အသက္နဲ႔လဲလို႔ ဆင္းရဲဒုကၡခံကာ ႀကံစည္တယ္ သူရဲေကာင္းတဲ့ ဗိုလ္ေအာင္ဆန္းနဲ႔ အာဇာနည္ေတြရယ္” ဆိုတဲ့ သီခ်င္းသံကို ၾကားလိုက္ရရင္ပဲ ႏုနယ္လွတဲ့ က်မရဲ႕ ရင္ထဲ လိႈက္ခနဲ ျဖစ္သြားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ငယ္ေသးေတာ့ ဘာရယ္လို႔ ေသခ်ာ မေ၀ခြဲႏိုင္ခဲ့ဘူး။ ရပ္ကြက္တြင္း တစ္ညလံုး လွည့္ေအာ္ေနတဲ့ ႏိႈးေဆာ္သံနဲ႔ သီခ်င္းသံကို အိပ္ယာ၀င္ ပံုျပင္အျဖစ္ နားဆင္ရင္း အိပ္ေပ်ာ္ျခင္းကို ေရာက္ရွိသြားပါတယ္။ (အေပၚက သီခ်င္းကို နားေထာင္ခ်င္ရင္ စာေၾကာင္းကို Click ႏွိပ္ၿပီး နားေထာင္ ရယူႏို္င္ပါတယ္။)
မနက္လင္းလို႔ အိပ္ယာႏိုးေတာ့ အေမက ၀ါးလံုးထိပ္ကို ပိတ္ျဖဴပတ္ၿပီး အလံုးေလးျဖစ္ေအာင္ လုပ္ေနတယ္။ ၿပီးေတာ့ ႏိုင္ငံေတာ္အလံကို တိုင္တစ္၀က္မွာ ေသခ်ာခ်ည္ရင္း ျပတင္းတံခါးမွာ တြဲထားလိုက္ေတာ့ တလူလူ လြင့္ေနတဲ့ အလံကို က်မ ေငးၾကည့္ေနမိပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ စပ္စုစြာပဲ ျပတင္းတံခါးက က်မရဲ႕ မမီ့တမီ အရပ္ေလးနဲ႔ လွမ္းေမွ်ာ္ၾကည့္လိုက္ရင္ပဲ အိမ္တိုင္းအိမ္တိုင္း အလံနီနီေလးေတြ လႊင့္လို႔ေပါ့။ ဒီအခ်ိန္မွာ အေမက ေရဒီယိုကို ဖြင့္လိုက္ရင္ပဲ ေလလိႈင္းထဲက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ရဲ႕ အနစ္နာခံခဲ့ပံု၊ ႀကိဳးစားအားထုတ္ခဲ့ပံုေတြကို ၾကည္လင္တဲ့ အသံနဲ႔ လႊင့္ေပးေနတာလဲ ၾကားရေသးတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ညတုန္းက က်မ ၾကားခဲ့ရတဲ့ သီခ်င္းကိုပဲ ထပ္တစ္ခါ ၾကားရျပန္တယ္ေလ။
“သမီး ဥၾသဆြဲရင္ လုပ္လက္စအလုပ္ေတြ ခဏရပ္ၿပီး ၿငိမ္ၿငိမ္ေလးေနေနာ္” ဆိုတဲ့ အေမ့ဆီက က်မကို သတိေပးသလို ေျပာလာရင္ပဲ
“ဘာလို႔လဲ အေမ”
“ဒီေန႔ ျမန္မာႏိုင္ငံကို လြတ္လပ္ေရးရေအာင္ စြမ္းေဆာင္ ႀကိဳးပမ္းေပးၾကတဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းနဲ႔ အာဇာနည္ ၈ ဦး က်ဆံုးတဲ့ေန႔ေလ သမီးရဲ႕”
“က်ဆံုးတာက ဘာလဲဟင္”
“ေသသြားတာကို ေျပာတာ သမီးေလး”
“ဟင္ ဘာလို႔ေသသြားတာလဲ အေမ”
“ဂဠဳန္ဦးေစာက သတ္လိုက္လို႔ေပါ့ သမီးရယ္”
“ဘာလို႔ သတ္ရတာလဲ”
“မေက်နပ္လို႔ေပါ့ သမီးရယ္၊ ဒါေတြ သမီးႀကီးလာရင္ သိလာမွာပါ၊ ကဲ ခဏေနရင္ ဥၾသဆြဲသံ ၾကားရေတာ့မွာ အေမေျပာတာ မေမ့နဲ႔ေနာ္”
“ဟုတ္ကဲ့”
ခ်ာခ်ာလည္သြားတဲ့ က်မအေတြးေလး မဆံုးလိုက္ခင္မွာပဲ ေရဒီယိုက လြင့္ပ်ံ႕လာတဲ့ ဥၾသသံေၾကာင့္ တစ္ႏိုင္ငံလံုး တိတ္ဆိတ္သြားသလို ခံစားလိုက္ရပါတယ္။ က်မရဲ႕ ရင္ထဲမွာလဲ အမည္မသိတဲ့ ၀မ္းနည္း ေၾကကြဲျခင္းေတြနဲ႔ ဆို႔နင့္လာပါတယ္။ အေမ့ကို လွမ္းၾကည့္ေတာ့လဲ ဟင္းခ်က္ရင္း တန္းလန္း ၿငိမ္သက္စြာ မတ္တပ္ရပ္လို႔ေပါ့။ က်မလဲ ေခါင္းေလး ခ်ာခ်ာလည္ေအာင္ ေလွ်ာက္ၾကည့္ရင္း သိခ်င္စိတ္ ျပင္းျပလာတဲ့အတြက္ ျပတင္းေပါက္နား သြားၿပီး အိမ္ေအာက္ကို ငံု႔ၾကည့္လိုက္တဲ့ခါ လမ္းမမွာ သြားလာေနၾကတဲ့ လူေတြလဲ ရပ္တန္႔လို႔ပါလား၊ လႈပ္ရွားမႈေတြ မေတြ႕ရေတာ့ဘူး။ ခဏၾကာေတာ့မွ လူေတြဟာ ေလးတိေလးကန္နဲ႔ လႈပ္ရွားလူးလြန္႔လာၾကတယ္။ သူတို႔ေတြရဲ႕ မ်က္ႏွာကိုယ္စီမွာ ႏွေျမာျခင္း၊ ၀မ္းနည္းျခင္း၊ ဂုဏ္ယူျခင္း မ်က္ႏွာဖံုးေတြ စြပ္ထားၾကေလရဲ႕။
အဲ့ဒီေနာက္ အေမ့ဆီက အၿမဲၾကားခဲ့ရတဲ့ စကားေတြ၊ ေရဒီယိုက လႊင့္ခဲ့တဲ့အသံေတြ နဲ႔ တီဗီြကျပတဲ့ အရုပ္ေတြေၾကာင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ဟာ တကယ္ကို ေလးစားထိုက္တဲ့ လူတစ္ဦးလို႔ ခံစားလာရတယ္။ ေနာက္ အတန္းႀကီးလာတာနဲ႔ ဖတ္စာထဲမွာ ပါလာတဲ့ သင္ရတဲ့ စာေတြေၾကာင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္အေၾကာင္း ပိုသိလာရၿပီး ပိုလို႔လဲ ေလးစားမိလာတယ္။ တစ္ႏွစ္လံုးမွာ တစ္ရက္သာရွိၿပီး အဲ့ဒီရက္မွာမွ က်ေရာက္တတ္တဲ့ စကၠန္႔ပိုင္း ေလာက္ပဲ ရွိမယ့္ အခ်ိန္ေလးတစ္ခုမွာလဲ ၀မ္းနည္းေၾကကြဲစြာနဲ႔ ၿငိမ္သက္ေနတတ္ခဲ့ၿပီ။ တစ္ႏိုင္ငံလံုးက ျပည္သူေတြ မ်က္ရည္ၿဖိဳင္ၿဖိဳင္ က်ရတဲ့ေန႔ေပါ့.......။
ေနာက္ပိုင္း အသက္အရြယ္ ႀကီးလာတာနဲ႔ ရပ္ကြက္တြင္း တိုက္တြန္းသံက တစ္စစ ကြယ္ေပ်ာက္လို႔ သြားတယ္။ ဒီလိုပဲ ႏွစ္စဥ္ ဒီအခ်ိန္ေရာက္တိုင္း ငယ္တုန္းက ၾကားခဲ့ရတဲ့ ေရဒီယိုက ေတးသံသာနဲ႔ ဥၾသဆြဲသံလဲ မၾကားရေတာ့တာ ယေန႔ထိ တိုင္ေအာင္ပါပဲ။
ဘာလို႔မ်ား ေမ့ထားခ်င္ၾကတာလဲ၊ ဘာလို႔မ်ား ဒီေလာက္ေလး အမွတ္တရနဲ႔ လုပ္ေပးရမွာကို တြန္႔တိုစြာနဲ႔ ႏွေျမာေနၾကတာလဲ။ ဒီ က်ဆံုးသြားၾကတဲ့ အာဇာနည္ ၉ ဦးက က်မတို႔ ေနထိုင္ေနတဲ့ အမိ ျမန္မာ ႏိုင္ငံေတာ္ႀကီးကို လြတ္လပ္ေရးရေအာင္ စြမ္းစြမ္းတမံ ေဆာင္ရြက္ေပးခဲ့ၾကတာ မဟုတ္ဘူးလား။ သူတို႔မွ စြမ္းေဆာင္ မေပးခဲ့ၾကရင္ျဖင့္ က်မတို႔ႏိုင္ငံဟာ ခုခ်ိန္ထိ သူ႔ကၽြန္ဘ၀ က်ေရာက္ေနၾကရဦးမွာ မဟုတ္လား။
လြတ္လပ္ေရးေန႔ဆိုၿပီး တစ္ႏိုင္ငံလံုး ေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပြဲေတြကို ႏွစ္စဥ္ စဥ္လာမပ်က္ က်င္းပဖို႔ မေမ့ၾကရင္ျဖင့္ ဒီလိုေန႔မ်ဳိး (ဂ်ဴလိုင္ ၁၉) မွာ ၀မ္းနည္း ေၾကကြဲပါတယ္ဆိုတဲ့ အရိပ္အေယာင္ေတြ နဲ႔ ဂုဏ္ျပဳ ျပသဖို႔လဲ မေမ့သင့္ပါဘူး။ တစ္ႏွစ္လံုးမွာ တစ္ရက္၊ အဲ့ဒီတစ္ရက္မွာမွ စကၠန္႔ပိုင္းေလာက္သာရွိတဲ့ ဒီ အခ်ိန္တိုေလးကို ဘာလို႔မ်ား ဖံုးကြယ္ခ်င္ၾကတာလဲ၊ ဘာလို႔မ်ား ေဖ်ာက္ဖ်က္ခ်င္ၾကရတာလဲ။ အမွန္ဆို တစ္လလံုးေတာင္မွ ေပ်ာ္ရႊင္ပြဲေတြ ရပ္ခိုင္းၿပီး ၀မ္းနည္းေၾကာင္း ျပသသင့္တာ။ ဒါမ်ဳိး တားျမစ္ရင္ျဖင့္ ျပည္သူေတြကေတာင္ ၀မ္းသာစြာနဲ႔ လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲ လိုက္နာၾကဦးမွာ။ ျပည္သူေတြက ေမ့ေနရင္ေတာင္ ဒင္းတို႔က သတိေပးရမွာ၊ ခုမ်ားေတာ့...... ဒင္းတို႔ကိုယ္တိုင္က......။ (စကားလံုး အသံုးၾကမ္းသြားရင္ ခြင့္လႊတ္ပါ)
ခုဆိုရင္ အာဇာနည္ဗိမာန္မွာ ဂုဏ္ျပဳသူေတြ တစ္စစ နည္းပါးလာခဲ့ၿပီ၊ ဒီဗိမာန္ႀကီးဟာလဲ ဖုန္တက္ေနေလာက္ၿပီ။ ျမန္မာျပည္မွာေရာ ဒီေန႔ရက္ဟာျဖင့္ အာဇာနည္ေန႔ရယ္လို႔ မွတ္မိတဲ့သူ၊ မမွတ္မိတဲ့သူ စာရင္း လိုက္ေကာက္ရင္ ဘယ္စာရင္း ပိုမ်ားမယ္ ထင္ၾကလဲ ?????။
က်မ ငယ္တည္းက အာဇာနည္ဗိမာန္ကို သြားေရာက္ၿပီး ကိုယ္တိုင္ ဂါရ၀ျပဳခ်င္တာ ဒီေန႔ထိပါပဲ ဒါေပမယ့္ ဘာလို႔ ျပည္သူေတြကို ၀င္ေရာက္ၿပီး ဂါရ၀ျပဳခြင့္ မေပးၾကတာလဲ။ အထဲ၀င္ဖို႔ မေျပာနဲ႔ အျပင္ကေနေတာင္ ၾကာၾကာရပ္ရင္ အဖမ္းခံေနရဦးမယ္။ ခြင့္ျပဳေပးရင္ျဖင့္ ဒီလိုေန႔မ်ဳိးမွာ ျပည္သူေတြ တစ္ဖြဲဖြဲ လာေရာက္ ဂါရ၀ျပဳၾကရင္ ႏိုင္ငံေတာ္ ဂုဏ္တက္မွာ စိုးလို႔ ေနမွာ... (အင္းး ဒီလိုပဲ ေျဖသိမ့္လိုက္ပါတယ္)။ အာဇာနည္ ဗိမာန္နားက ျဖတ္သြားတိုင္း ရင္ထဲ တင္းက်ပ္လာတယ္။ အေ၀းက ျမင္ရရင္ေတာင္မွ ၀မ္းနည္းၿပီး မ်က္ရည္၀ဲရတယ္။ အနီးကပ္ သြားၿပီးေတာ့ ဂါရ၀ျပဳရရင္ ငိုမိမယ္ထင္တယ္။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္က က်မတို႔ရင္ထဲမွာ သံမိႈႏွက္သလို စြဲၿမဲေနၿပီ။ ဒင္းတို႔ေတြ ဘယ္လိုပဲ ေမ့ေပ်ာက္ေအာင္ ေဖ်ာက္ဖ်က္ေပမယ့္ ျပည္သူေတြရဲ႕ ရင္ထဲထိေတာ့ ဘယ္လိုမွ လိုက္ၿပီး ဆြဲႏႈတ္ယူလို႔ မရပါဘူး။ ေနာက္ေပါက္ေတြကို သတိေပးရမွာက ေႏွာင္းလူတို႔ရဲ႕ တာ၀န္ပါပဲ။
ဒီလို ေန႔ရက္မ်ဳိးကိုမွ သတိ ေမ့ေနၾကတယ္ဆိုရင္ ျမန္မာႏိုင္ငံသား လို႔ေတာင္ ေျပာဖို႔ မတန္ပါဘူး။ ခုဆိုရင္ ကမာၻမွာ ျမန္မာဟာ ေသးငယ္ေနပါၿပီ။ ဒီေန႔ရက္ကိုမွ ထပ္ၿပီး ေမ့ေနၾကဦးမယ္ဆိုရင္ အစေတာင္ ရွာရေတာ့မွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ တစ္ေခတ္တစ္ခါက ကမာၻမွာ ျမန္မာဆိုရင္ ဘယ္ေနရာသြားသြား ေမာ္ႂကြားႏိုင္ခဲ့တယ္။ ခုေတာ့ ျမန္မာလို႔ေျပာလိုက္ရင္ ႏွာေခါင္း ရံႈ႕ခ်င္ေနၾကတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္တို႔သာ ရွိေနေသးရင္ က်မတို႔ ခုလိုမ်ဳိး ကမာၻမွာ မ်က္ႏွာငယ္ေနၾကရမယ္ မထင္ဘူး။
*****
